'In Detox staan verzen als absurde sprookjes, zoals het titelgedicht. [...] ook staan er ontroerende verzen in over een aftakelende moeder, met genadeloze regels: 'Ik zie haar voor me op die harde keukenstoel, elke dag/ strak voor zich uitkijkend, als een kip bij onweer.' Hier is iemand aan het woord die nog altijd als jong meisje in het leven staat. Een kind dat zich niet altijd raad weet met volwassen situaties en op zoek is naar veiligheid.' - Awater |
