'Deze roman behoort tot het allermooiste wat ik heb gelezen. Het boek is uit, maar ik blijf erdoor bedwelmd. Een zegen dat Nederland beschikt over zo'n briljante vertaalster als Nelleke van Maaren en over een uitgever die het op zich heeft genomen dit vuistdikke werk toegankelijk te maken voor wie het Duits onvoldoende beheerst.' - Carl Friedman in Trouw
'Grandioze roman. Ouderwets elegant geschreven, heel mooi vertaald en vol prikkelende inzichten: "In zijn ellende begon hij heel snel en bijzonder platvloers te denken Zoals wij allemaal."' - Trouw
'De schrijver (en dat is het knappe van deze roman) heeft ze allen als een marionettenspelen aan een touwtje en de draden raken nergens verstrikt. Hij laat ze denken, handelen en communiceren, hij kent hun gedachten en gevoelens, hun sterke en zwakke kanten. En zo ontstaat, samengebald in een kleine sociale kosmos, een fascinerend beeld van het oude burgerlijke Wenen. […] ofschoon de roman nu bijna zestig jaar oud is, heeft hij zijn aantrekkingskracht behouden; niet meer als vluchtpunt maar als tijdsbeeld, als een groot schilderij van een voorbij burgerlijk leven. Die aantrekkingskracht ligt niet in het feit dat een spannend verhaal wordt verteld. […] Deze roman moet het hebben van de levendige interactie tussen al die verschillende personages.
Doderer beschrijft niet alleen hun uiterlijke, maar ook hun innerlijke leven. Deze alwetende en zich (bijna) alles herinnerende verteller doorgrondt hun bewustzijn en onderbewustzijn, analyseert hun gemoedstoestand. De lezer leert de romanpersonages door en door kennen, voelt zich langzaam opgenomen in hun kleine wereld en raakt in de ban van hun verwikkelingen en ook ontwikkeling. […]De kracht van deze roman ligt ook in de sfeer die wordt opgeroepen. Doderer had oog voor detail, voor het landschap, de kleuren en geuren van de stad en de bergen. Die sfeer heeft ook te maken met zijn stijl en taal; zijn deels ernstige, deels ironische en speelse toon. Het lijkt alsof de Oostenrijkse barok zijn sporen heeft nagelaten in zijn lange, samengestelde zinnen. Deze Oostenrijkse breedsprakigheid en toon bepalen mede dat de lezer zich in het oude Wenen waant.' – de Volkskrant
'Heimito von Doderer. Wie zegt u? Nooit van gehoord. En toch heeft uitgeverij Atlas het aangedurfd zijn hoofdwerk, De Strudlhoftrappen (origineel: die Strudlhofstiege), op te nemen in de uit het Duits vertaalde canon van meesterwerken. [...] De Strudlhoftrappen was in manuscript al in 1947 klaar, maar werd pas gepubliceerd in 1951. Het was vanaf dag één een ongekend succes, vooral omdat de roman het oude koninklijk en keizerlijk rijk der Habsburgers van voor de Eerste Wereldoorlog verheerlijkt en zowel qua sfeer als inhoud ingaat tegen de zogenaamde Trümmerliteratur van vlak na de Tweede Wereldoorlog (een jonge generatie schrijvers trad aan op de puinhopen van de oude literatuur, een beweging die in Oostenrijk vrijwel geen weerklank vond). De Strudlhoftrappen is een groots opgezet, episch werk, dat vaak is vergeleken met het hoofdwerk van een tijdgenoot van Von Doderer: Robert Musils Der Mann ohne Eigenschaften. [...]In feite gaat deze roman over de oorlog - de Eerste dan, de Grote Oorlog - maar nooit op de huilerige toon die in de Oostenrijkse letteren van die dagen te vaak doorklinkt, de oorlog wordt eerder heel menselijk, heel persoonlijk beschreven. ' - Ger Witteveen in Friesch Dagblad
'De verteller van De Strudlhoftrappen treedt soms op als een verstrooide god, die niet eens de voornaam kent van de personages die hij creert. Hij kan grappig en intelligent zijn en originele conclusies trekken uit zijn observaties. [...] Dat deze grandioze grootstedelijke Weense roman nu in een superieure Nederlandse vertaling van Nelleke van Maaren beschikbaar is, is een literaire gebeurtenis van formaat, waarvoor we uitgeverij Atlas alleen maar dankbaar kunnen zijn. [...] De inhoud van de roman is niet de geschiedenis, maar de mens zelf als de essentie waaruit de geschiedenis bestaat. En verder kunnen we alleen maar glimlachen om de ernst van de dingen. [...] Van die gerijpte taal, die Heimito von Doderer als een volleerde Dionysus uit duizend en een vaten tapt, krijgt de lezer nooit genoeg.' - Knack |
