In 1951 arriveren Adam en Jublina Woearbanaran met hun twee kleine kinderen in de haven van Rotterdam. Ze zijn deel van de groep van 12.500 Molukkers die een paar maanden in Nederland zullen verblijven. Ze worden ondergebracht in voormalige concentratiekampen als Vught en Westerbork en later, als het verblijf van langere duur blijkt, in speciale Molukse wijken.
Een deel van de Molukse gemeenschap blijft al die tijd dromen van een zelfstandige Molukse staat. Toen de Nederlandse regering haar belofte niet nakwam leidde dat in de jaren zeventig onder andere tot de treinkapingen. Adam kiest echter al vroeg voor een nieuw bestaan in Nederland. Zijn eigengereide levensstijl maakt zijn positie in de Molukse gemeenschap er niet gemakkelijker op. Als de familie na een gewelddadige aanval gedwongen wordt uit de Molukse wijk in Rijssen te vertrekken, staat ze er alleen voor.
Zo Nederlands als wat schetst het persoonlijke verhaal van de familie Woearbanaran, dat verweven is met dat van alle Molukkers in Nederland. De lotgevallen van deze groep zijn een vergeten hoofdstuk in de Nederlandse geschiedenis. |
