Na Jeroen Brouwers nu een oerboek van Mensje van Keulen; een zoektocht naar de wortels van haar schrijverschap
Mensje van Keulen (1946) debuteert in 1972 met de roman Bleekers zomer, die haar in één klap in de voorste linies van de Nederlandse literatuur plaatst. Al voor haar debuut schrijft ze verhalen, maar deze worden niet of slechts voor een beperkt publiek gepubliceerd. Toch zijn in dit vroegste werk al de sporen van haar latere verhalen en stijl te vinden, het rauwe onopgesmukte realisme waarmee ze mensen uit de eenvoudige burgerij van de jaren zestig en zeventig in Nederland portretteert. Mensen die de strijd met het leven van alledag aanbinden en vaak ten onder gaan.
In dit oerboek worden drie van deze vroege verhalen voor het eerst in boekvorm gepubliceerd: over een man die zijn gezin probeert te ontvluchten, over een jongen die zich verzet tegen zijn moeder en over een volkse bruiloft met lief en leed. Literatuurwetenschapper Sander Bax heeft de verhalen geannoteerd en plaatst ze in het oeuvre van Mensje van Keulen. In De schriften wachten blikt de schrijfster zelf terug op de ontwikkeling van haar schrijverschap, mede aan de hand van overvloedig beeldmateriaal. Daarnaast is Bleekers zomer opgenomen, het eerste grote literaire werk dat ze na deze vroege verhalen schreef. |
